انجام داده يا نه ، مانند اين كه شك كند كه حمد خوانده يا نه ، چنانچه مشغول كارى كه بايد پس از آن انجام دهد نشده ، بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده بجا آورد ; واگر به كارى كه بايد پس از آن انجام دهد مشغول شده ، مثلا در حال خواندن سوره شك كند حمد خوانده يا نه ، نبايد به شك خود اعتنا كند . ( مسأله 1139 ) : اگر بين خواندن آية شك كند كه آية پيش را خوانده يا نه ، يا وقتي كه آخر آية را مىخواند شك كند كه أول آن را خوانده يا نه ، نبايد به شك خود اعتنا كند . ( مسأله 1140 ) : اگر پس از ركوع يا سجود شك كند كه كارهاى واجب آن مانند ذكر وآرام بودن بدن را انجام داده يا نه ، نبايد به شك خود اعتنا كند . ( مسأله 1141 ) : هر گاه در حال رفتن به سجده شك كند كه ركوع كرده يا نه بنابر احتياط لازم برگشته وبايستد وركوع كند ، وپس از ركوع نماز را تمام كند واعاده نمايد . واگر شك كند كه پس از ركوع ايستاده يا نه ، به شك خود اعتنا نكند . ( مسأله 1142 ) : اگر در حال برخاستن شك كند كه سجده را بجا آورده يا نه ، بايد برگشته وسجده كند ، واگر شك كند تشهد خوانده يا نه ، احتياطا به قصد رجاء تشهد بخواند . ( مسأله 1143 ) : كسى كه نشسته يا خوابيده نماز مىخواند ، اگر هنگامى كه حمد يا تسبيحات مىخواند شك كند كه سجده يا تشهد را بجا آورده يا نه ، نبايد به شك خود اعتنا كند ، واگر پيش از آن كه مشغول حمد يا تسبيحات شود ، شك كند كه سجده يا تشهد را بجا آورده يا نه ، بايد بجا آورد . ( مسأله 1144 ) : كسى كه شك كند يكى از ركنهاى نماز را انجام داده يا نه ، چنانچه مشغول كارى كه پس از آن است نشده ، بايد آن را انجام دهد ، واگر بعدا يادش بيايد كه آن ركن را انجام داده ، چون ركن زياد شده نمازش باطل است . ( مسأله 1145 ) : هر گاه شك كند كه ركنى را بجا آورده يا نه ، وبه شك خود اعتنا نكند ، سپس يادش بيايد كه آن ركن را بجا نياورده ، چنانچه مشغول ركن بعد نشده بايد آن را بجا آورد واگر مشغول ركن بعد شده نمازش باطل است . مثلا اگر